Ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα για τις γιορτές γαστρονομίας στην Ελλάδα

Δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα «Γιορτές Γεύσεων» http://giortesgastronomias.blogspot.gr  που παρέχει στους αναγνώστες πληροφορίες για τις γιορτές γαστρονομίας πανελλαδικά.

Στην ύλη της ιστοσελίδας θα βρείτε τις σημαντικότερες εκδηλώσεις που διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα κάθε χρόνο, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του καλοκαιριού και του φθινοπώρου.
Οι εκδηλώσεις έχουν ταξινομηθεί κατά περιοχή (Γιορτές Μακεδονίας, Γιορτές Θεσσαλίας κλπ), κατά προϊόν (Γιορτές κρασιού, Γιορτές σαρδέλας, Γιορτές μελιού κλπ) αλλά και κατά μήνα.
Πανελλαδικά οργανώνονται εκατοντάδες εκδηλώσεις το χρόνο που είναι αφιερωμένες σε πάνω από 50 προϊόντα της ελληνικής γης.

Η συλλογή των εκδηλώσεων είναι συνεχής και η βοήθεια των επισκεπτών αλλά και των διοργανωτών συλλόγων είναι αναγκαία και πολύτιμη στην αρτιότητα αυτής της προσπάθειας.

Καλή περιήγηση!


Στοιχεία για την περιοχή μας: Βιβλίο [1915 - 1918 ΜΕΤΑΞΥ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΗΘΗΣ - Μνημεία και κοιμητήρια του Μακεδονικού Μετώπου] του Βλάση Βλασίδη



Τον Μάρτιο 2016 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του Ιδρύματος Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, σε έναν πολυτελή τόμο 230 σελίδων, το βιβλίο του Βλάση Βλασίδη 1915 - 1918 ΜΕΤΑΞΥ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΗΘΗΣ [Μνημεία και κοιμητήρια του Μακεδονικού Μετώπου].
Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα της πολυετούς έρευνας του συγγραφέα στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας κι αφορά μνημεία και κοιμητήρια των αντιμαχομένων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε περιοχές εντός κι εκτός Ελλάδας.

Σχετικά με την περιοχή Παιονίας, αποκαλύπτονται ενδιαφέροντα ιστορικά στοιχεία που συνοδεύουν το φωτογραφικό και πληροφοριακό υλικό κάθε μνημείου.

Ενδεικτικά παραθέτω κάποιους τίτλους ενοτήτων από τον πίνακα περιεχομένων του βιβλίου που σχετίζονται με την περιοχή μας (Πολύκαστρο, Αξιούπολη, Γουμένισσα, Εύζωνοι, Σκρά, Φανός, Δρέβενο, Ραβινέ κλπ): 



Πλάγια (Καράσιναν)

Άποψη των Πλαγίων (Καράσιναν) το έτος 1917.

  


Τοπογραφία


Τα Πλάγια είναι χτισμένα στο βόρειο τμήμα του δήμου Αξιούπολης στο νομό Κιλκίς, στην πλαγιά ενός  υψώματος με υψόμετρο 412 μέτρων (ύψωμα «412») κοντά στα ελληνο-σκοπιανά σύνορα.

   Βόρεια από το χωριό και σε απόσταση 10 περίπου οδικών χιλιομέτρων (3 περίπου χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή) βρίσκεται το χωριό Χαμηλό (Αλτσάκ)  [μέσα σε παρένθεση αναγράφονται τα τοπωνύμια των χωριών όπως ήταν γνωστά πριν μετονομαστούν το 1926]. Ανάμεσα στα χωριά Πλάγια και Χαμηλό, στη σημερινή αγροτική περιοχή Χαμηλού, βρίσκονταν οι οικισμοί Μπαρακλή μαχαλά και Χατζή Μπαρί μαχαλά, όπως σημειώνονται σε στρατιωτικούς χάρτες της περιόδου 1917 - 1918.
Ανατολικά των Πλαγίων και σε απόσταση 6 χιλιομέτρων βρίσκεται το παραμεθόριο χωριό Ειδομένη (Σέχοβο) όπου βρίσκεται και ο ομώνυμος σιδηροδρομικός μεθοριακός σταθμός, και από την πλευρά της fyrom, επίσης παραμεθόρια, βρίσκεται η κωμόπολη Γευγελή (Gevgelija).
Νοτιανατολικά και σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων βρίσκεται το χωριό Δογάνης (Σλώπνιτσα) ή (Σλοπ) και το ιστορικό ύψωμα Σεμέν ντε Φέρ. Το Σλοπ πήρε το  τοπωνύμιο Δογάνης εις μνήμη του Ανθυπολοχαγού Ευστάθιου Δογάνη από τα Καλάβρυτα που φονεύθηκε στην μάχη κατά των Βουλγάρων, στο ύψωμα Σεμέν ντε Φερ, στις 24 Απριλίου 1917.
Νότια των Πλαγίων και σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από τον παλιό δρόμο, βρισκόταν μέχρι την εποχή του εμφυλίου πολέμου το χωριό Πύλη (Δρέβενο). Ο παλιός δρόμος Πλαγίων – Αξιουπόλεως, 6,5 χιλιομέτρα χωματόδρομος, μη προσβάσιμος σε πολλά σημεία του από συμβατικά αυτοκίνητα, καταλήγει στην σύγχρονη επαρχιακή οδό Πλαγίων – Αξιουπόλεως, λίγο πριν την κατηφόρα για το Κοτζά Ντερέ.
Δυτικά και σε απόσταση 3 χιλιομέτρων βρίσκεται το χωριό Φανός (Μαγιαδάγ).
   Ο κάμπος της περιοχής, που εκτείνεται Ανατολικά και σε απόσταση 3-5 χιλιομέτρων από το χωριό και τον διασχίζει ο Αξιός ποταμός, είναι ο κατ’ εξοχήν μη ορεινός και καλλιεργήσιμος χώρος και περιλαμβάνει τα χωράφια των χωριών Πλαγίων, Δογάνη, Ειδομένης. Στο 4ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Πλαγίων – Ειδομένης, ξεκινάει ο νέος δρόμος απόστασης 3,5 χιλιομέτρων που, μέσω της γέφυρας του Αξιού, οδηγεί στην Εθνική Οδό Ευζώνων - Αθηνών.

Από την αντίπερα, ανατολική, όχθη του Αξιού, περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Πλαγίων, βρίσκεται το χωριό Εύζωνοι (Ματσίκοβο). Έξω από το χωριό Εύζωνοι  βρίσκεται ο ομώνυμος συνοριακός σταθμός, στο Εθνικό Οδικό δίκτυο που οδηγεί στηFYROM.   Νοτιότερα από το χωριό Εύζωνοι βρίσκονται, σε απόσταση 5 χιλιομέτρων, το χωριό (Σμόλ) Μικρό Δάσος, και σε απόσταση 8,5 χιλιομέτρων το χωριό (Ορέβιτσα) Πευκόδασος.


Τα Πλάγια Παιονίας σήμερα (δεκαετία του 2010)



Διοικητικές μεταβολές της κοινότητας Πλαγίων


 Το Καράσιναν υπαγόταν διοικητικά, στις αρχές του 20ου αιώνα, στο βιλαέτιο Θεσσαλονίκης, στον Καζά Γευγελή (σύμφωνα με τον χάρτη Βιλαετίων Σκοπίων, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης που τυπώθηκε το 1908 από το Istituto Geografico de Agostini της Ρώμης) και ενδέχεται να εποικίστηκε με τούρκικο πληθυσμό (Κονιάρους) μετά το 1814 όπως θα περιγραφεί παρακάτω στα "Ιστορικά στοιχεία της ευρύτερης περιοχής Παιονίας". Έχουν βρεθεί αναφορές για το Καράσιναν με καταγεγραμμένη την ονομασία ως: Carachnan, Karasinanci, Kara Sinanci, Карасинанци.
   Κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, ο ελληνικός στρατός απελευθερώνει την Μακεδονία από τον τουρκικό ζυγό,  και διασφαλίζει τη βόρεια ελληνική γη απ’ τις βουλγάρικες απειλές και διεκδικήσεις. Την απελευθέρωση της Μακεδονίας κατά τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο, ακολούθησαν στην περιοχή ανακατατάξεις ελληνικών, τουρκικών και βουλγάρικων πληθυσμών, που οφείλονταν:
α) στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο 1914 – 1918,
β) στους διωγμούς του ελληνισμού της Θράκης 1915 – 1918 κατά τη διάρκεια των οποίων εκπατρίστηκαν προς την Ελλάδα 250.000 Έλληνες από τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία και τη Βόρεια Μακεδονία (περιοχές της όπως η Γευγελή, το Μοναστήρι κλπ έμειναν εκτός ελληνικής επικράτειας)
γ) στο προσφυγικό ρεύμα μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο 1919 - 1922  που προκάλεσαν οι  διωγμοί που υπέστη το ελληνικό στοιχείο και ο ξεριζωμός του από τις πατρογονικές του εστίες στη Μικρασία, 
δ) στην ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 – 1925, ανταλλαγή που προέβλεπε η συνθήκη της Λωζάνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και
ε) στις εχθροπραξίες κατά την περίοδο 1940 – 1950, στη διάρκεια του  Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και του ελληνικού εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε. 


    Μετά την απελευθέρωση της περιοχής της Παιονίας, τον Οκτώβριο του 1912, και μέχρι την τελική παγίωση της εθνολογικής σύνθεσης των χωριών, η ελληνική πολιτεία οργάνωσε, μετά από συνεχείς διοικητικές αλλαγές, την επαρχία Παιονίας στη μορφή που υφίσταται σήμερα.
   Τα Πλάγια, μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα υπέστησαν τις συνέπειες του πολιτικού και κοινωνικού κλίματος που επικρατούσε στη Μακεδονία. Όταν, κατόπιν των παραπάνω γεγονότων και ιδιαίτερα μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, παγιώθηκε η εθνολογική μορφή του χωριού, η κοινότητα υπάχθηκε αρχικά στο Νομό Πέλλης, έπειτα στο Νομό Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο Νομό Κιλκίς. Παρακάτω φαίνονται όλες οι διοικητικές μεταβολές της κοινότητας Πλαγίων όπως καθορίζονται τα σχετικά ΦΕΚ (Φύλλα Εφημερίδας Κυβέρνησης):
Στις 15 Φεβρουαρίου 1922, σύμφωνα με το ΦΕΚ 20Α - 15/02/1922 γίνεται σύσταση της Κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Καρασινάν από την Κοινότητα Μαγιαδάγ και τον ορισμό του ως έδρα της Κοινότητας Καρασινάν.
Στις 15 Φεβρουαρίου 1922, σύμφωνα με το ΦΕΚ 20Α - 15/02/1922 ο οικισμός Δρέβενον αποσπάται από την Κοινότητα Μαγιαδάγ και προσαρτάται στην Κοινότητα Καρασινάν.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1924, σύμφωνα με το ΦΕΚ 212Α - 02/09/1924 η Κοινότητα Καρασινάν υπήχθη στο Νομό Θεσσαλονίκης από το Νομό Πέλλης.
Στις 8 Αυγούστου 1928, σύμφωνα με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 ο οικισμός Καρασινάν της Κοινότητας μετονομάζεται σε Πλάγια.
Στις 29 Μαίου 1933, σύμφωνα με το ΦΕΚ 130Α - 29/05/1933 ο οικισμός Πύλη (Δρέβενον) αποσπάται από την Κοινότητα Πλαγίων και προσαρτάται στην Κοινότητα Αξιουπόλεως.
Στις 16 Μαρτίου 1935, σύμφωνα με το ΦΕΚ 87Α - 16/03/1935 η  Κοινότητα Πλαγίων υπήχθη στο Νομό Κιλκίς από το Νομό Θεσσαλονίκης.

Στις 4 Δεκεμβρίου 1997, η Κοινότητα Πλαγιών καταργείται και συνενούται με το Δήμο Αξιουπόλεως. ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997.


Άποψη του Καράσιναν το έτος 1917.

Από τις Αλύτρωτες Πατρίδες στο Καράσιναν

Χάρτης περιοχής Κωνσταντινούπολης
Δυτικά της Πόλης σημειωμένα στο χάρτη το Αρναούτκιοϊ και το Μπογάζκιοϊ




Στο δρόμο της προσφυγιάς


Στις αρχές του 20ου αιώνα σημειώνονται βίαιες μετακινήσεις του ελληνικού στοιχείου είτε με τη μορφή αιματηρών διωγμών είτε με ανταλλαγή πληθυσμών από τις πατρογονικές τους εστίες της Μικρασίας, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης και της Ανατολικής Ρωμυλίας.
 

Σχετικά με την τύχη των κατοίκων της Ανατολικής Θράκης αναφέρει η Μητρόπολη Δέρκων: Το 1924, στα πλαίσια της ανταλλαγής των πληθυσμών της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), οι κάτοικοι των χωρίων της Μητροπόλεως Δέρκων: Αβάσσο η Αβάσκιοϊ, Αγιασματάκι, Άγιος Γεώργιος (Αζατλή), Αη Πας, Άκαλαν, Αρναούτκιοϊ, Αμπαρλή, Βελιγράδι, Γαλατάρια, Γρύπες (Τσιφούτμπουργαζ), Ερμενίκιοϊ, Καλλιώ, Καλφά, Καστανιές, Κεφελίκοϊ, Κιουτσούκιοϊ, Λαζάρκιοϊ, Λίτρες, Μακροχώρι, Μικρός Τσεκμετζές, Μπαχτσέκιοϊ, Μπογάζκιοϊ, Νιχωράκι, Ντομούζδερε (Gümüşdere), Νύμφαι, Οκλαλή, Πύργος, Σαφρά, Τζελέπκιοϊ, Τζεμπετζή, Τσιφλίκιοϊ και Φαναράκι αναγκάστηκαν να λάβουν το δρόμο της προσφυγιά στην Ελλάδα και να δημιουργήσουν νέα χωριά η να εγκατασταθούν σε υφιστάμενες κοινότητες και πόλεις. 
 



Χάρτης της περιοχής Αρναούτκιοϊ του 1850


 Στην ιστοσελίδα του Δήμου Αξιουπόλεως αναφέρεται σχετικά με την σύσταση του ελληνικού πληθυσμού των Πλαγίων: Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού -190 οικογένειες, 779 άτομα- ήταν πρόσφυγες που ήρθαν στο χωριό μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι μισοί πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τα χωριά Μπογάζκιοϊ, Μακρύκιοϊ, Πύργο, Αρναούκιοϊ, Πάψο και Κωνσταντινούπολη και οι υπόλοιποι από τη χερσόνησο της Κυζίκου και συγκεκριμένα από το χωριό Αρτάκη της Μικράς Ασίας.

   Ένα μέρος των προσφύγων αφίχθηκε αρχικά στην περιοχή της Λαμίας απ’ όπου και προωθήθηκε στο Καρασινάν. Ένα άλλο μέρος των προσφύγων εγκαταστάθηκε αρχικά στην περιοχή των Καϊλαριών (Πτολεμαίδας) αλλά λόγω των κακών κλιματικών συνθηκών και υγιεινής (ελονοσία κλπ) μετοίκησε στο Καρασινάν και στη συνέχεια ένα μέρος αυτών από το Καράσιναν στο Πέτροβο Κιλκίς (Άγιος Πέτρος). Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του χωριού Άγιος Πέτρος, το 1925 οι πρόσφυγες  ήρθαν σε 2 δόσεις κι εγκαταστάθηκαν στο χωριό Άγιος Πέτρος. Το 1929 ήρθαν κι οι λεγόμενοι Καρασινιώτες.



Πριν το Καράσιναν στα Καϊλάρια


 Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Δήμου Φιλώτα, η ιστορία της προσφυγικήςκοινότητας του Φιλώτα Νομού Φλώρινας διαγράφεται ανάγλυφα από τις προφορικές μαρτυρίες των ίδιων των κατοίκων. Οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στο χωριό Τσαλτζιλάρ (Φιλώτας) ξεριζωμένοι από τα:
Αυδήμι (Ανατολικής Θράκης)
Σούρμενα, Οφις (Πόντος)
Μπογάζκιοι (Ανατολικής Θράκης)
Φλογητά Ικονίου Μικράς Ασίας (Κονιαληληδες)
Γιολτζίκ (Ανατολικής Θράκης)
Εγκαταστάθηκαν στον Φιλώτα μετά τη συμφωνία υποχρεωτικής Ανταλλαγής, που υπογράφτηκε από την Ελλάδα και την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1923. αρχικά αποβιβάστηκαν στην Θεσσαλονίκη έμειναν για λίγο καιρό στην Καλαμαριά και στο Χαρμάνκιοι (Ελευθερία - Κορδελιό) και έπειτα επέλεξαν ως τόπο μόνιμης εγκατάστασης τους εδώ κι εβδομήντα τόσα χρόνια, φτωχοί και αλύγιστοι, τον Φιλώτα. Στον Φιλώτα κατοικούσαν Τούρκοι πριν έρθουν και εγκατασταθούν οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες από την Θράκη, τον Πόντο και την Μικρά Ασία. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, γρήγορα όμως οι πρόσφυγες προσαρμόστηκαν στη νέα τους πατρίδα και άρχισαν να καλλιεργούν τα μουλσουμανικά κτήματα που τους παραχώρησε η Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων Ε.Α.Π. Έχτισαν σχολεία και αρκετές οικογένειες εγκαταστάθηκαν σε σπίτια που τους έχτισε η Ε.Α.Π. στο χωριό. Μαζί με τις άλλες μνήμες των χαμένων πατρίδων κουβαλούσαν από τον τόπο της γέννησης τους τα ιερά κειμήλια των εκκλησιών. Στο χωριό υπάρχουν τρεις εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Βασιλείου και της Αγίας Παρασκευής, όπου τοποθετήθηκαν οι παλιές εικόνες και τα ιερά κειμήλια. Η σημερινή εικόνα του χωρίου δεν θυμίζει τίποτα από εκείνο τον προσφυγικό συνοικισμό του μεσοπολέμου, γεγονός που προδίδει την εργατικότητα και την προκοπή των κατοίκων.

   Σύμφωνα με τον Ανακεφαλαιωτικό Πίνακα της ΕΑΠ/ Γενική Διεύθυνση Εποικισμού Μακεδονίας/ Γραφείο Στατιστικής, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο  του Ευστάθιου Πελαγίδη «Η αποκατάσταση των προσφύγων στη Δυτική Μακεδονία» Εκδ. Αφοί Κυριακίδη – 1994, οι εγκατεστημένες οικογένειες στην περιφέρεια του Κιλκίς μέχρι το τέλος του 1925 ήταν:

Υποδιοίκηση Γουμενίτσης  -  Εγκατεστημένοι πρόσφυγες
Αριθμός συνοικισμών     Οικογένειες        Άτομα
                 27                       2.793               10.000

Υποδιοίκηση Κιλκίς   - Εγκατεστημένοι πρόσφυγες

Αριθμός συνοικισμών     Οικογένειες          Άτομα
              159                      11.325                38.496

   



Από την εκκένωση της περιοχής Τσατάλτσας το 1924

Φωτογραφία από ιστοσελίδα: http://easternthrace1922.blogspot.com/





Πατρίδες που δεν ξεχνάνε οι Πλαγιώτες

Με τους τουρκικούς διωγμούς και την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας κι Ελλάδας ξεκληρίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα ολόκληρος ο ελληνισμός της Ανατολής. Από τα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης, κατά μήκος του ποταμού Alibey, από περιοχές γύρω από το δάσος του Βελιγραδίου στα βόρεια της Πόλης, από τις ρωμαίικες γειτονιές της Κωνσταντινούπολης, αλλά και από τις απέναντι από την Πόλη ακτές, της Μικράς Ασίας, όπου η χερσόνησος του Κυζίκου, σκόρπισαν διωγμένοι Έλληνες, χάνοντας τις πατρογονικές εστίες τους κι ήρθαν, πολλοί από εκείνους, σαν πρόσφυγες στα Πλάγια που τότε είχαν το τοπωνύμιο Καράσιναν.



   Οι Πλαγιώτες που βρέθηκαν μακριά από τις πατρογονικές εστίες τους, έφεραν μαζί τους τις παραδόσεις και τα έθιμα των χωριών τους μαζί με τα λιγοστά κειμήλια που έμειναν να τους θυμίζουν την Κωνσταντινούπολη και την Κύζικο. Οι σύγχρονοι Πλαγιώτες που δεν έζησαν τον ξεριζωμό, γνωρίσανε το Αρναούτικιοϊ, το Μπογάζκιοϊ, τον Πύργο, την Πάνορμο, την Αρτάκη μέσα από τις ιστορίες των παππούδων τους.  Παρακάτω παρατίθενται πληροφορίες που υπάρχουν σήμερα στο διαδίκτυο  για τις Αλησμόνητες Πατρίδες των Πλαγιωτών:   

Περιοχές της Ανατολικής Θράκης

Τα χωριά της Ανατολικής Θράκης από τα οποία προήλθαν οι ανταλλάξιμοι Πλαγιώτες, δεν είχαν συμπεριληφθεί στην ελληνική ζώνη ελέγχου, όταν το 1920 η συνθήκη των Σεβρών παραχωρούσε στην Ελλάδα την Ανατολική Θράκη. Η υπόλοιπη περιφέρεια Κωνσταντινουπόλεως είχε τεθεί υπό τον έλεγχο της Αντάντ.  Τα όρια της ελληνικής επικράτειας έφταναν μέχρι το χωριό Hadimkoy, απόσταση γύρω στα 15 χιλιόμετρα από τις δυτικότερες αλύτρωτες πατρίδες των Πλαγιωτών.

   Τον Ιούνιο του 1924 οι Έλληνες των παρακάτω χωριών, οι παππούδες μας, όπως και οι συμπατριώτες μας ολόκληρης της Ανατολικής Θράκης, ξεριζώνονται από τις πατρίδες που κατάγονταν, με την απόφαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών και ξεκινούν για την Ελλάδα.


1. Το Αρναούτκιοϊ ή Παπσού (Arnavutköy)

   Ήταν ένα χωριό ελληνικό που προϋπήρχε από τον 19ο αιώνα. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. Το Αρναούτκιοϊ (Arnaout kevi σε χάρτη του 1850), (Arnautkioi σε χάρτη του 1890) είναι χωριό της περιοχής της Κωνσταντινούπολης και βρίσκεται σε υψόμετρο 158 μέτρων, 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης με γεωγραφικό στίγμα: 41°11'8"N, 28°44'21"E. Η ευρύτερη περιοχή σήμερα υπάγεται στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Gaziosmanpasa. Το Αρναούτκιοϊ δεν πρέπει να συγχέεται με τη συνοικία της Πόλης, Αρναούτκιοι (Μέγα Ρέμα), της περιοχής Μπεσίκτας. Είναι χτισμένο βόρεια του δάσους Samlar και υπάγεται στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Gaziosmanpasa. 
Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών οι κάτοικοι του Αρναούτκιοϊ εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πλάγια Παιονίας του Κιλκίς, στο χωριό Άγιος Πέτρος του Κιλκίς, στο χωριό Διονυσίου στη Χαλκιδική και στην κωμόπολη Πέλλα.


2. Το Μπογάζκιοϊ (Boğazköy) 

   Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ήταν αμιγώς ελληνικό χωριό κι ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Το Μπογάζκιοϊ δεν πρέπει να συγχέεται με το χωριό Bogazkoy της περιοχής Corum της Τουρκίας που βρίσκεται κοντά στην Άγκυρα, ούτε με τη συνοικία της Πόλης Μπογιατζίκιοϊ (Βαφειοχώρι).   Το Μπογάζκιοϊ είναι χτισμένο στην ανατολική όχθη του ποταμου Alibey, 2,8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Αρναούτκιοϊ και 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Υπάγεται στο νομό Κωνσταντινουπόλεως, στην επαρχία Gaziosmanpasa κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°10'59"N, 28°46'20"E και υψόμετρο 69 μέτρα.
Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών οι κάτοικοι του Μπογάζκιοϊ εγκαταστάθηκαν στο χωριό Φιλώτας της Πτολεμαΐδας, στο χωριό Πλάγια Παιονίας του Κιλκίς , στο χωριό Άγιος Πέτρος του Κιλκίς και στο χωριό Νέα Ραιδεστός της Θεσσαλονίκης.



3. Το Αγιασματάκι (Taşoluk)

   Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα Βορειοδυτικά από το Αρναούτκιοϊ κα 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης.
 Το Αγιασματάκι υπάγεται στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Gaziosmanpasa κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°11'57"N, 28°42'53"E και υψόμετρο 88 μέτρα.
Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών οι κάτοικοι του χωριού Αγιασματάκι εγκαταστάθηκαν στα χωριά της περιοχής Πτολεμαΐδας.


4. Το Ιμβροχώρι (Imrahor)

   Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται 3,7 χιλιόμετρα Βορειοδυτικά από το Αρναούτκιοϊ κα 28 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Το Ιμβροχώρι υπάγεται στο βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας Gaziosmanpasa κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°13'7"N, 28°44'38"E και υψόμετρο 87 μέτρα. 



5. Ο Άγιος Γεώργιος (Azatli)

   Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται 11 χιλιόμετρα νότια από το Αρναούτκιοϊ και 13 χιλιόμετρα βoρειoδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Ο Άγιος Γεώργιος υπάγεται στην επαρχία Gaziosmanpasa κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°5'0"N, 28°45'0"E και υψόμετρο 114 μέτρα. 


6. Ο Πύργος (Kemerburgaz)

   Προ της ανταλλαγής πληθυσμών ανήκε στην Μητρόπολη Δέρκων. (Δείτε το χωριό στο χάρτη ΕΔΩ). Βρίσκεται δυτικά από το Δάσος του Βελιγραδίου, 14 χιλιόμετρα ανατολικά από το Αρναούτκιοϊ και 22 χιλιόμετρα βoρειoδυτικά του αεροδρομίου Ataturk της Κωνσταντινούπολης. Ο Πύργος υπάγεται στο νομό Κωνσταντινουπόλεως κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 41°9'34"N, 28°54'46"E και υψόμετρο 59 μέτρα.




  Περιοχές της Μικράς Ασίας


1. H Αρτάκη (Erdek)

  Είναι παράλια κομώπολη στη θάλασσα του Μαρμαρά. (Δείτε την κωμόπολη στο χάρτη ΕΔΩ).  Πριν τους τουρκικούς διωγμούς και την προσφυγιά των Ελλήνων ανήκε στη Μητρόπολη Κυζίκου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κωνσταντινούπολης στα απέναντί της παράλια της θάλασσας του Μαρμαρά, 18 χιλιόμετρα Βορειοδυτικά από το Αεροδρόμιο της Πανόρμου και 110 χιλιόμετρα Δυτικά – Βορειοδυτικά της Προύσας (Bursa). Η Αρτάκη υπάγεται στο νομό Μπαλίκεσιρ (Balikesir) κι έχει γεωγραφικό στίγμα: 40°23'52"N, 27°47'44"E και υψόμετρο 13 μέτρα.

Σχετική ιστοσελίδα:  



2. H Πάνορμος (Bandirma)

    Είναι παραλιακή πόλη στη θάλασσα του Μαρμαρά. (Δείτε την πόλη στο χάρτη ΕΔΩ).   Οι κάτοικοι της πόλης την αποκαλούσαν Πάντερμο. Πριν τους τουρκικούς διωγμούς και την προσφυγιά των Ελλήνων, ανήκε στην Μητρόπολη Κυζίκου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κωνσταντινούπολης στα απέναντί της παράλια της θάλασσας του Μαρμαρά, 3,8 χιλιόμετρα βόρεια από το Αεροδρόμιο της Πανόρμου και 54 χιλιόμετρα Δυτικά –Βορειοδυτικά της Προύσας (Bursa). Η Πάνορμος υπάγεται στο νομό Μπαλίκεσιρ (Balikesir) κι έχει γεωγραφικό στίγμα: : 40°21'8"N, 27°58'36"E και υψόμετρο 46 μέτρα.

Σχετική ιστοσελίδα:


Δημοσιεύματα της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 21/9/1924 διαμαρτυρίας που περιγράφει επεισόδια στον Αγιο Πέτρο Κιλκίς μεταξύ ντόπιων και προσφύγων και της 26/9/1924 που απαντά στη διαμαρτυρία. 



Η ζωή στα Πλάγια


Κοινωνικές συνθήκες

   Τα διαθέσιμα στοιχεία για την εγκατάσταση πληθυσμών στο  χωριό έχουν ως αφετηρία τις αρχές του 19ου αιώνα.  

   Από πηγή του διαδικτύου, σύμφωνα με την Μαρία Γ. Παπαγεωργίου, εικάζεται πως κατά την τουρκοκρατία στη περιοχή μεταφέρθηκαν κι έζησαν πληθυσμοί Κονιάρων (Κονιαλίδων) από το Ικόνιο. Αυτοί κατοικούσαν στην ίδια θέση που βρίσκονται τα χωριά Πλάγια, Φανός, Χαμηλό. Ίσως να παρέμειναν στην περιοχή και λόγω του μεταλλευτικού πλούτου του υπεδάφους που διαπιστώθηκε από την αρχαιότητα στις περιοχές γύρω από το ρέμα Κοτζά Ντερέ που είχαν βρεθεί κατά καιρούς σιδηρούχα ορυκτά: αιματήτης, μαγνητίτης, λειμωνίτης κλπ.

   Στην ιστοσελίδα του χωριού Φανός αναφέρεται ότι: Μετά την ίδρυση της Φιλικής Εταιρίας το 1814 η επανάσταση πια, έγινε πανελλήνια υπόθεση.
Η Τουρκία επειδή φοβήθηκε μήπως επεκταθεί η ελληνική επανάσταση, ξεσήκωσε πολλούς Τούρκους Κονιάρους (προφανώς καταγόμενους από το Ικόνιο της Μ.Ασίας) και τους μετέφερε στην κεντρική Μακεδονία. Πράγμα πού όχι μόνο διαφαίνεται από το σύνολο των αμιγών χωριών που υπήρχαν στον καζά Αβρέτ Χισσάρ (περιοχή Κιλκίς) που υπερτερούσαν των χριστιανών, αλλά και στα χωριά δυτικά του Αξιού Μαγιαντάν (Φανό), Καρασινάν (Πλαγιά), Αλτσάκ (Χαμηλό) και Γκόρνιτσετ (Γιουγκοσλαβίας), που σχηματίστηκαν από αμιγή μουσουλμανικό πληθυσμό.

   Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Αξιουπόλεως, παλιότερα που η φαρμακευτική δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένη, οι γιατροί πρότειναν σε ασθενείς με αναπνευστικά προβλήματα, διαμονή στο χωριό λόγω της ξηρότητας και γενικότερα της καταλληλότητας του κλίματος για τέτοιου είδους παθήσεις. Φημισμένη ήταν επίσης η βρύση Χαμίτ Σογιού που κατά την παράδοση έπινε νερό ο σουλτάνος Χαμίτ Β΄ όταν επισκεπτόταν τη Θεσσαλονίκη.
Στα Πλάγια κατοικούσαν Τούρκοι μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών. Το παλιό όνομα των Πλαγίων, Καράσιναν, ίσως να πήρε αυτή την ονομασία προς τιμή του μεγάλου Τούρκου ζωγράφου Καράσιναν που γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί.

   Τα χρόνια από την εγκατάσταση των χωριανών στα Πλάγια μέχρι και τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά αποτέλεσαν μια εποχή φτώχειας αλλά παράλληλα κι ανασυγκρότησης της τοπικής κοινωνίας που προσπαθούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να πορευτεί ανάλογα με τις περιστάσεις που δημιουργούνταν στην ελληνική επικράτεια.

   Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού, με πενιχρά μέσα, ασχολήθηκαν με τη γεωργία, την παρασκευή κάρβουνου, το εμπόριο καυσόξυλων και την κτηνοτροφία. Λεπτομέρειες για την παρασκευή κάρβουνου υπάρχουν στην ιστοσελίδα:

   Στις αλύτρωτες πατρίδες τους οι Πλαγιώτες είχαν φυτεμένους μπαχτσέδες με λαχανικά, είχαν αμπέλια και καλλιεργούσαν στα χωράφια δημητριακά, αυτές τις συνήθειες συνέχισαν και με την εγκατάστασή τους στο νέο χωριό. Στα Πλάγια, στις ορεινές πλαγιές, υπήρχαν πολλά αμπέλια τα οποία είχαν εγκαταλείψει οι Τούρκοι κάτοικοι του χωριού κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922. Με τα χρόνια οι κάτοικοι των Πλαγίων κατάλαβαν ότι ο τόπος τους ήταν κατάλληλος για αμπελοκαλλιέργεια και επιδόθηκαν στη συστηματική καλλιέργεια αμπελιών ευγενικών ποικιλιών Syrah, merlot, cabernet. Με την καλλιέργεια αυτή εμφανίστηκαν τα πρώτα κρασιά υψηλής ποιότητας για να επαληθεύσουν το παλιό τοπικό άσμα «τσίπουρο από το Μαγιαντάγ» (Φανός) και κρασιά από την Πλαγιά».

   Κατά τη δραματική δεκαετία 1940 – 1950 το χωριό είχε υποστεί τις αιματηρές συνέπειες του πολέμου. Στο Αλβανικό μέτωπο σκοτώθηκαν δύο Πλαγιώτες.  
Από τον Απρίλιο του 1941 η επαρχία Παιονίας υπάγεται στις γερμανικές αρχές κατοχής. Η πείνα του 1941, που προέκυψε από τον βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό της κατεχόμενης Ελλάδας, δεν άφησε νεκρούς στα Πλάγια που, παρά τη μεγάλη φτώχεια των κατοίκων, συντηρούνταν λόγω γεωργικής αυτάρκειας.

   Το 1942 ιδρύθηκαν ένοπλες ανταρτικές ομάδες που συνεργάστηκαν μεταξύ τους μέχρι τα μέσα του 1943 και συντονίστηκαν από τους συμμάχους εναντίον των κατακτητών. Ο πληθυσμός του χωριού κατά το 1942 και 1943 τροφοδοτούσε κρυφά τις αντάρτικες ομάδες με τρόφιμα και ζώα για τη μεταφορά οπλισμού στο βουνό, παρά τις απειλές των κατοχικών αρχών που είχαν ως έδρα την Ειδομένη.
Προς το τέλος του 1943 κι ιδιαίτερα το 1944, οι μεγάλες δυνάμεις (Μ. Βρετανία και πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.) οδήγησαν τις ελληνικές ένοπλες ανταρτικές ομάδες σε μεταξύ τους ρήξη,  επιδιώκοντας με την απελευθέρωση να ενταχθεί η χώρα στον έλεγχο ενός απ’ τα δύο παγκόσμια μπλοκ της εποχής, το Δυτικό και το Ανατολικό. Ο αγώνας των αντάρτικων οργανώσεων πολιτικοποιήθηκε ξεκάθαρα κι άρχισε η πρώτη φάση του εμφυλίου πολέμου. 

   Τον Ιανουάριο 1944, στρατιώτες  του βουλγάρικου στρατού κατοχής που διέρχονταν από την περιοχή, σκότωσαν έναν Πλαγιώτη που τον συνάντησαν στον κάμπο, ήρθαν στο χωριό όπου έκαψαν αρκετά σπίτια και το σχολείο. Οικογένειες που έμειναν άστεγες από τις βουλγάρικες θηριωδίες, πήραν το δρόμο της προσφυγιάς κι εγκαταστάθηκαν σε χωριά που βρίσκονταν συγγενείς τους (Μηχανιώνα, Διονυσίου, 12 Απόστολοι κλπ). 

Στη διάρκεια του 1944 οι αντάρτες έστησαν ενέδρα σε δυο Γερμανούς στρατιώτες που κινούνταν στην περιοχή με κάρο που το έσερνε άλογο. Στην περιοχή του γηπέδου Πλαγίων σκότωσαν τον έναν Γερμανό στρατιώτη και το άλογό. Ο άλλος στρατιώτης, τραυματισμένος, ξέφυγε κι έφτασε πεζός στην Ειδομένη όπου ενημέρωσε τους προϊσταμένους του για το συμβάν. Για κάποιο διάστημα οι Γερμανοί εφάρμοσαν αντίποινα χτυπώντας από την περιοχή της Ειδομένης, τον ορεινό όγκο του "412" με πυροβόλο, προκαλώντας υλικές ζημιές και στα σπίτια του χωριού.

   Τρεις Πλαγιώτες συνολικά σκοτώθηκαν ενταγμένοι στις ανταρτικές ομάδες του Ε.Λ.Α.Σ. στη διάρκεια της Κατοχής και στον μετέπεια "Δημοκρατικό Στρατό" της Αριστεράς κατά τον εμφύλιο πόλεμο ή αλλιώς συμμοριτοπόλεμο. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1944 - 1949) πέντε Πλαγιώτες οδηγήθηκαν από αντάρτες της Αριστεράς έξω από το χωριό κι εκτελέστηκαν, και δύο Πλαγιώτες (ο πρόεδρος κι ο αγροφύλακας του χωριού) δολοφονήθηκαν στο δρόμο για την Αξιούπολη.  Δύο Πλαγιώτες δολοφονήθηκαν στην Αξιούπολη από επίθεση αντικομουνιστικών ομάδων κι άλλοι δύο Πλαγιώτες σκοτώθηκαν στο Κιλκίς πολεμώντας στο πλευρό των ένοπλων αντικομουνιστών στη μάχη κατά των ανταρτών της Αριστεράς το Νοέμβριο του 1944.

   Από το 1949 σταματούν οι εχθροπραξίες κι η κατεστραμμένη χώρα εντάχθηκε  στο Δυτικό μπλοκ. Επτά Πλαγιώτες, απ’ όσους συμμετείχαν στις ανταρτικές δυνάμεις της Αριστεράς, υποχωρώντας βρέθηκαν πρόσφυγες στις χώρες του Ανατολικού μπλοκ όπου παρέμειναν εκεί για ασφάλεια, μέχρι τη δεκαετία του ’80 που ολοκληρώθηκε ο επαναπατρισμός όσων επιθυμούσαν. 




Πλαγιώτης στον κάμπο (Σεπτέμβριος του '53)



   Μετά τον πόλεμο ξεκίνησε η ανασυγκρότηση, πάντα μέσα στα πλαίσια της επαρχιώτικης φτώχειας. Οι κάτοικοι καταπιάνονται με την γεωργία (αμπελουργία, σιτηρά, μεταξουργία, καπνοκαλλιέργεια) ενώ οι γυναίκες του χωριού ύφαιναν χαλιά σε αργαλειούς που είχαν εγκαταστήσει στα σπίτια τους. Η υφαντουργία, που έσβησε σταδιακά από την περιοχή στα μέσα της δεκαετίας του ’70, υπήρχε ως παράδοση στο χωριό Φανός από τον καιρό της εγκατάστασης των προσφύγων στο χωριό και διαδόθηκε σταδιακά στα Πλάγια μεταπολεμικά.

   Οι ανέσεις που εξασφάλιζαν οι μεγάλες πόλεις βρίσκονται ακόμη μακριά απ' το χωριό, για παράδειγμα η ψυχαγωγία: μετεμφυλιακά, έρχονταν κατά καιρούς στο χωριό στρατιωτικό συνεργείο παραστάσεων θεάτρου σκιών κι έστηνε δωρεάν παραστάσεις Καραγκιόζη είτε στην πλατεία,  στον τοίχο της εκκλησίας, είτε στον τοίχο του παλιού σχολείου (στο χώρο του σημερινού γραφείου της κοινότητας). 
Για την ολοκλήρωση της ανασυγκρότησης του χωριού χρειάστηκε να περάσουν τριάντα χρόνια μετά τον πόλεμο, με αποκορύφωμα προόδου τη δεκαετία του '70, την εποχή που ασφαλτοστρώθηκε ο κεντρικός δρόμος και το χωριό απόκτησε ρεύμα και νερό.  
   Με την μεταπολίτευση ξεκίνησε μια νέα  κοινοβουλευτική περίοδος της κομματοκρατίας, του αναίμακτου διχασμού, που επηρέασε και την μικρή κοινωνία του χωριού.  Η πόλωση για τα κομματικά συμφέροντα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις μεταξύ των οικογενειών του χωριού, σε σημείο που να διαχωρίζονται με κομματικά κριτήρια ακόμα και τα καφενεία.



[Δείτε φωτογραφία από την πλατεία του χωριού την δεκαετία του 1980, στην ιστοσελίδα http://odeusiskilkis.gr/site/post/plagia_geitonia_tou_choriou_dekaetia_tou_1980 ]



   Σήμερα στο χωριό ζουν μόνιμα περίπου 257 κάτοικοι οι οποίοι αποτελούν τα 109 νοικοκυριά του χωριού (απογραφή 2001) και λειτουργεί 2θέσιο δημοτικό σχολείο και κοινοτικό κατάστημα. Οι κυριότεροι λόγοι της πληθυσμιακής αποδυνάμωσης του χωριού είναι η μετανάστευση στο εξωτερικό (Γερμανία κλπ) τις δεκαετίες 1960 – 1970 και το ρεύμα της αστυφιλίας των δεκαετιών 1980 – 1990 όπου δεκάδες νέοι μετακινούνται στη Θεσσαλονίκη κατά κύριο λόγο και δευτερευόντως στις κοντινές κωμοπόλεις του νομού Κιλκίς (Αξιούπολη, Πολύκαστρο, Γουμένισσα) για βιοποριστικούς λόγους.




Νεολαία των Πλαγίων τη δεκαετία του '50 στο καφενείο του Αλμπάνη


  
   Μεταπολεμικά οι Πλαγιώτες ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία αμνοεριφίων κι αγελάδων, με την καπνοκαλλιέργεια, με την καλλιέργεια δημητριακών και την μεταξοκαλλιέργεια. Τελευταία δοκιμάζεται από αρκετούς γεωργούς κι η καλλιέργεια ηλιόσπορων. Η ταβέρνα, τα δύο παντοπωλεία, τα δύο καφενεία και το συνεργείο αγροτικών οχημάτων αποτελούν τη μικρή εμπορική δραστηριότητα των κατοίκων του χωριού.

   Σήμερα το χωριό παράγει εκλεκτό κόκκινο κρασί, άριστο τσίπουρο και γράπα. Το φτωχό αργιλώδες υπέδαφος, η ξηρότητα της ατμόσφαιρας και το μόνιμο αεράκι συνθέτουν την ιδανική συνταγή για την εξαιρετική ποιότητα τους.




Σχολική επιτροπή Πλαγίων τη δεκαετία του '60


   Την δεκαετία του 1980 ξεκινά στο χωριό η ανοικοδόμηση από συγχωριανούς που επιστρέφουν στο χωριό από το εξωτερικό και τη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα αυξάνεται και η κατοχή ΙΧ αυτοκινήτων.
Λόγω της υποχρεωτικής εννεαετούς φοίτησης στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση οι μαθητές μεταβαίνουν καθημερινά με τη συγκοινωνία του ΚΤΕΛ στο Γυμνάσιο της Αξιούπολης. Με τη βελτίωση των συνθηκών συγκοινωνίας (ΙΧ και ΚΤΕΛ) κάποιοι νέοι του χωριού αρχίζουν να βρίσκουν περιστασιακή εργασία στην Αξιούπολη, σε βιοτεχνίες και στη νυχτερινή διασκέδαση.
Η πολιτική κατάσταση (κομματοκρατία, ψηφοθηρικά ρουσφέτια κλπ) ευνόησε τον διορισμό στο δημόσιο αρκετών νέων της περιοχής –πράγμα αδύνατο μέχρι τότε για λόγους απόστασης των κατοίκων από τα κέντρα εξουσίας-  όμως παράλληλα επιδείνωσε το πρόβλημα της αστυφιλίας.  

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το χωριό και ολόκληρη η περιοχή αποτελεί κομμάτι της παραμεθόριας διαδρομής που χρησιμοποιούν χιλιάδες λαθρομετανάστες που εισρέουν μέσω της FYROM στην Ελλάδα από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 άρχισαν να διαμένουν μόνιμα στο χωριό υπήκοοι της Αλβανίας, της FYROM και της Βουλγαρίας και να αποτελούν εργατικό δυναμικό στην γεωργία, την κτηνοτροφία και την οικοδομή.

Λόγω της οικονομικής ευημερίας της δεκαετίας του 2000 η ανοικοδόμηση εξαπλώνεται κι έρχονται πλέον να κατοικίσουν στο χωριό κι άσχετοι με την περιοχή συμπατριώτες μας. Το ρεύμα της ανοικοδόμησης σταμάτησε απότομα λόγω της οικονομικής κρίσης του 2009.

Το καθιερωμένο -από 10ετίες- παζάρι της Αξιούπολης, που γίνεται κάθε Τετάρτη, εξακολουθεί να αποτελεί κοινωνικό και οικονομικό πόλο έλξης για την περιοχή. Παράλληλα όμως με το παζάρι της Αξιούπολης, οι κάτοικοι της περιοχής άρχισαν κατά τη δεκαετία του 2000 να επισκέπτονται συχνότατα τη γειτονική κωμόπολη της FYROM Γευγελή για αγορά ειδών πρώτης ανάγκης, για παροχή ιατρικών υπηρεσιών αλλά και ψυχαγωγίας στα καζίνο. Η οικονομική αιμορραγία του τόπου προς τα καζίνο της  Γευγελή δεν σταμάτησε ούτε εν μέσω οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 2010.   

Παρά την αύξηση της εγκληματικότητας στην περιοχή κατά τη δεκαετία του 2010 (κλοπές αυτοκινήτων και αγροτικών σύνεργων συγχωριανών, διαρρήξεις σπιτιών, εξαπατήσεις υπερηλίκων από επιτήδειους) γίνεται συγχώνευση των αστυνομικών τμημάτων, καταργείται το ΑΤ. Ειδομένης κι η αστυνόμευση της περιοχής γίνεται από το ΑΤ. Αξιούπολης.

Το 2015 λόγω των συνθηκών που επικρατούν στην Ασία, (πόλεμος στη Συρία, εξάπλωση των Τζιχαντιστών κλπ) χιλιάδες προσφύγων ασιατικών χωρών εισρέουν από την Τουρκία στα ελληνικά νησιά, μεταφέρονται στην ηπειρωτική χώρα και μέσω της περιοχής της Ειδομένης και των γύρω χωριών προωθούνται προς τη FYROM για να μεταβούν στην κεντρική Ευρώπη.

Σχετική ανάρτηση: ΠΑΙΟΝΙΑ - Διαχρονικό πέρασμα προσφύγων












Τα Πλάγια που έσβησαν...



Υποδομές


   Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, απέναντι από το παλιό κτήριο του σχολείου που είχε καταστραφεί από του Βούλγαρους το 1944,  θεμελιώνεται και χτίζεται το νέο σχολείο του χωριού όπου υφίσταται μέχρι σήμερα.



Το σχολείο των Πλαγίων


   Ο κεντρικός δρόμος Ειδομένης - Αξιουπόλεως που ασφαλτοστρώθηκε κατά τη διάρκεια των ετών 1968 – 1969 διασχίζει το χωριό Φανός. Αρχικά, πριν από τις αρχές του αιώνα -με τη μορφή καρόδρομου- ο κεντρικός δρόμος παρέκαμπτε μέσα από τα Πλάγια (παραλείποντας το χωριό Φανός) διέσχιζε το αγίασμα της Αγίας Παρασκευής, διέσχιζε το εγκαταλειμμένο από τους κατοίκους του (κατά τις εχθροπραξίες στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου) χωριό Δρέβενο και συνέχιζε, όπως και σήμερα, διασχίζοντας το Μεγάλο Ρέμα (Κοτζά Ντερέ).


Πλαγιώτες που κατατάσσονται στρατιώτες
(Ιανουάριος του '58)
   
  
   Μεταπολεμικά διαμορφώνεται ο χώρος του γηπέδου ποδοσφαίρου ανατολικά του χωριού, στην τοποθεσία που βρίσκονταν το παλιό μουσουλμανικό νεκροταφείο.

   Επίσης μεταπολεμικά διαμορφώνεται κι ο χώρος της πλατείας του χωριού, που είναι μια αλάνα υπερυψωμένη σε σχέση με την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στο χώρο της γίνονται όλες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις του χωριού ενώ γύρω της λειτουργούν τα εμπορικά καταστήματα του χωριού (καφενεία και παντοπωλεία).

   Το 1970, σε χώρο παρακείμενο του γηπέδου, στην περιοχή της δενδροφυτείας, στα όρια του χωριού, χτίζεται νηπιαγωγείο για τα παιδιά του χωριού και των γύρω περιοχών το οποίο λειτούργησε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90.



Η περιοχή γηπέδου, η "βόλτα", η δενδροφυτεία
και το παλιό νηπιαγωγείο στα Πλάγια
  
  Κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 μεταστεγάζεται το κατάστημα της Κοινότητας, από την περιοχή της εκκλησίας όπου στεγάζονταν προπολεμικά, και χτίζεται στην περιοχή του σχολείου, στο χώρο του παλιού σχολείου του χωριού.


Το κοινοτικό κατάστημα των Πλαγίων


 
    Το έτος 2007 κατασκευάστηκε στη διαδρομή Πλαγίων – Ειδομένης, η γέφυρα του Αξιού που ενώνει με οδικό άξονα την εθνική οδό Θεσσαλονίκης Ευζώνων με τα χωριά της περιοχής που υπάρχουν δυτικά του Αξιού ποταμού.




Πλαγιώτες και κοντοχωριανοί εργάτες στη σιδηροδρομική γραμμή
(Δεκαετία του '50)

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ειδομένης


 

«Πλαγιώτικο» λεξιλόγιο


   Στην καθημερινότητά τους οι Πλαγιώτες, ιδιαίτερα κατά τις πρώτες γενιές τους, χρησιμοποιούσαν λεξιλόγιο, που οι νεότεροι και πιο αποκομμένοι απ’ το χωριό, το χαρακτηρίζουν «Πλαγιώτικο». Τα «Πλαγιώτικα» δεν ήταν άλλα από τα θρακιώτικα και τα μικρασιάτικα που τα μιλούσαν αιώνες πριν οι πρόγονοι στις αλύτρωτες πατρίδες. Έτσι μεταφέρθηκαν στου σύγχρονους τα «πλαγιώτικα» μέσα στα χρόνια κι ακούγονται ακόμα και μεταξύ νεώτερων λέξεις όπως: «Αχμάκης» που σημαίνει ανόητος, «Βίτσα» που σημαίνει βέργα, «Γανιάζω» που σημαίνει αγανακτώ, «Κατσιρντίζω» που σημαίνει τα χάνω, «Καλπαζάνης» που σημαίνει τεμπέλης, «Μισκίνης» που σημαίνει βρώμικος, «Μπατάκι» που σημαίνει κατακάθι, «Πίτσκο» που σημαίνει νόθο, μπάσταρδο, «Παρτάλης» που σημαίνει κουρελιάρης, «Σασκίνης» που σημαίνει γελοίος, «Σαψάλης» που σημαίνει όχι σταθερός στο βάδισμα και στα λόγια, «Χουσμετεύω» που σημαίνει υπηρετώ κι άλλες πολλές λέξεις που υπάρχουν αναρτημένες αλφαβητικά, σε μορφή γλωσσάριου στην ιστοσελίδα της Θρακικής Εστίας Βέροιας εδώ κι εδώ.




Πλαγιώτες τη δεκαετία του '60


Χρήσιμες πληροφορίες για τα Πλάγια   

Το κοινοτικό διαμέρισμα Πλαγίων, διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, στη Νομαρχιακή ενότητα Κιλκίς, στο Δήμο Παιονίας - Δημοτικό διαμέρισμα Αξιουπόλεως κι αστυνομεύεται από το Αστυνομικό Τμήμα Αξιουπόλεως.
Τα Πλάγια απέχουν οδικώς 1 ώρα περίπου από τη Θεσσαλονίκη, και 20 λεπτά περίπου από την κωμόπολη Αξιούπολη. Πρόσβαση στο χωριό υπάρχει μέσω 3 διαδρομών:

α) Από Θεσσαλονίκη, απόσταση 78 χιλιομέτρων, μέσω της Εθνικής Οδού Θεσ/νίκης - Ευζώνων, όπου λίγο πριν το τελωνείο Ευζώνων υπάρχει πινακίδα: προς "ΕΙΔΟΜΕΝΗ" που κατευθύνει τους οδηγούς αριστερά, στο νέο δρόμο, όπου μετά τη γέφυρα του Αξιού ποταμού, πινακίδα: προς "ΠΛΑΓΙΑ" κατευθύνει αριστερά  από την παλιά Επαρχιακή οδό Ειδομένης - Πλαγίων.

β) Από Θεσσαλονίκη, απόσταση 88 χιλιομέτρων, μέσω της Εθνικής Οδού Θεσ/νικης - Ευζώνων, όπου στο ύψος των παλιών διοδίων υπάρχει πινακίδα: προς "ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟ" που κατευθύνει τους οδηγούς δεξιά, στην παλιά Επαρχιακή Οδό απ' όπου για να φτάσουν στα Πλάγια διέρχονται από τις κωμοπόλεις Πολύκαστρο, Αξιούπολη και από το χωριό Φανός.   

γ) Από την κωμόπολη του Νομού Πέλλης, Αριδαία, απόσταση 65 χιλιομέτρων, διασχίζοντας το όρος Πάικο, μέσω των χωριών Βορεινό, Νεοχώρι, Θηριόπετρα, Νότια, Περίκλεια, Αρχάγγελος, Σκρά, Φανός.


Για διαμονή υπάρχουν ξενοδοχεία στις παρακάτω περιοχές:

α) στην περιοχή Κοτζά Ντερέ, στον επαρχιακό δρόμο Αξιουπόλεως – Πλαγίων, δίπλα στη γέφυρα του ομώνυμου ρέματος, περίπου 10 λεπτά από τα Πλάγια,

β) στην κωμόπολη Πολύκαστρο, 25 περίπου λεπτά από τα Πλάγια,

γ) στην κωμόπολη Γουμένισσα, 30 περίπου λεπτά από τα Πλάγια,

δ) στο χωριό Εύζωνοι, 20 περίπου λεπτά από τα Πλάγια,

ε) ενοικιαζόμενα δωμάτια στο χωριό Σκρά, 30 περίπου λεπτά από τα Πλάγια.


   Στο χωριό λειτουργούν: ψησταριά, παντοπωλείο και καφενεία, όπου κατά την κυνηγετική περίοδο γίνονται στέκια συνάντησης και φιλοξενίας των κυνηγών.
Τοπικά προϊόντα (κρασί, τσίπουρο, γράπα κλπ) διατίθενται στους ενδιαφερόμενους επισκέπτες από τους ίδιους τους παραγωγούς του χωριού.
Από το 2009, στους χρήστες internet του χωριού, παρέχεται η δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης από το δίκτυο axioupoli.hotspot.

Το γεωγραφικό στίγμα του χωριού είναι: 41.0763889ο, 22.4891667ο


 Τοπικές εκδηλώσεις


  Στις 26 Ιουλίου γιορτάζει το χωριό σε μεγαλόπρεπο πανηγύρι την πολιούχο Αγία Παρασκευή.
Κάθε χρόνο, κατά το μήνα Σεπτέμβριο, ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού διοργανώνει "Γιορτή Κρασιού".



Χρήσιμα τηλέφωνα

Κοινοτικό Κατάστημα Πλαγίων: 23430  9124
Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας Πλαγίων
Παλαλάκης Κωνσταντίνος
Δημοτικό σχολείο Πλαγίων: 23430 91211
Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής: 23430 91270
Εφημέριος του ναού π. Στογιανκεχαγιάς Αναγνώστης
Νομαρχιακό Γενικό Νοσοκομείο Κιλκίς - Γραμματεία: 23410 38400
Αστυνομικό Τμήμα Αξιούπολης: 23430 31444
Αστυνομικό Τμήμα Ειδομένης: 23430 91163
Τμήμα Συνοριακής Φύλαξης Ειδομένης Διοικητής: 23430 91288
ΚΕΠ Αξιούπολης: 23430 20676, 23430 20677
IKA Αξιούπολης: 23430 31231
Σταθμαρχείο ΚΤΕΛ Αξιούπολης: 23430 31313
Ταξί Αξιούπολης: 23430 31242
Δασαρχείο Γουμένισσας: 23430 42002, 41207
Ειδομένη, Σιδηροδρομικός Σταθμός: 23430 91111
Τελωνείο Ειδομενης: 23430 91000
ΕΛΤΑ Ειδομένης:  23430 91030




Κοινοτικό γραφείο Πλαγίων 
Πλαγιώτες κατά τις εκδηλώσεις της "28ης Οκτωβρίου" το έτος 1972





Στοιχεία απογραφής του έτους 2001 από την Ε.Σ.Υ.Ε. σχετικά με τα Πλάγια

 
Απογραφή πληθυσμού Πλαγίων

Έτος απογραφής   Πληθυσμός
1928                      684
1940                      749
1951                      734
1961                      618
1971                      422
1981                      334
1991                      327
2001                      257
2011                      224





Τα στοιχεία ελήφθησαν από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος και βρίσκονται ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο στη δ/νση:



Συνολική επιφάνεια των Πλαγίων το έτος 2001:  13.650 στρέμματα
Υψόμετρο: 280 μέτρα
Πυκνότητα πληθυσμού ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο: 22,27 κάτοικοι/Km2


Απογραφή οικονομικά ενεργού πληθυσμού το έτος 2001

Σύνολο ενεργού πληθυσμού: 108 κάτοικοι
Απασχολούμενοι: 106 κάτοικοι
Άνεργοι συνολικά: 2 κάτοικοι
Άνεργοι νέοι: 2 κάτοικοι
Οικονομικώς μη ενεργοί: 189 κάτοικοι




Απογραφή Γεωργίας ετών 1999 – 2000

Εκμεταλλεύσεις και εκτάσεις αυτών κατά είδος καλλιέργειας.
Χρησιμοποιούμενη γεωργική έκταση: 3.309,7 στρέμματα

Είδος 
Ετήσιες καλλιέργειες:
Δενδρώδεις    -//-  :
Αμπέλια:
Μόνιμα λιβάδια και βο-σκότοποι:
Αγραναπαύσεις:
Οικογενειακοί λαχανόκη-ποι:
Φυτώρια καρποφόρων δέντρων και άλλες πολύ-ετείς φυτείες:
Αριθμός εκμεταλλευτών
37
2
38

0
0

36


0
Έκταση σε στρέμματα
3003,7
13
284,5

0
0

8,5


0





Απογραφή Κτηνοτροφίας ετών 1999 – 2000

Είδος       

Βοοειδή σύνολο:  
Βοοειδή θηλυκά:
Προβατοειδή:     
Αίγες:    
Χοίροι:    
Ιπποειδή:   
Κουνέλια:    
Πουλερικά:    
Κυψέλ.μελισ.:                     
Αριθμός εκμεταλλευτών
8                   
7
8
7
3
3
4
38
0
Κεφαλές ζώων

210
100
704
705
62
3
46
1110
0